Wijn die naar vrouwen smaakt

In Lentebox '15

De duiventil van Casal Branco

Volg de verhalen
facebooktwitterlinkedininstagram

Na een mistige autorit door de regio Ribatejo, arriveren we in het kleine plaatsje Almeirim. De lokale autoweg snijdt het enorme landgoed van onze wijnboer doormidden. Om ons heen zien we ruim 660 hectare aan landbouwgrond waar onder andere sinaasappelen, olijven en uiteraard druiven het levenslicht zien. Wanneer we het prachtige erf van Casal Branco opdraaien worden we ontvangen door een elftal loslopende honden en de man van adel: José Braamcamp Lobo de Vasconcelos.

‘Hebben jullie het Hollandse weer meegenomen?’ We wisselen een aantal standaard beleefdheden uit en krijgen een eerste korte rondleiding door zijn bedrijf. José nodigt ons uit om aan te schuiven bij de lunch. De ietwat onderdanige ober serveert ons een zeer mals stuk konijn. Zelf geschoten uiteraard. Onder het genot van meerdere glazen wijn leren we José stukje bij beetje kennen.

Wijnmanager José Braamcamp Lobo de Vasconcelos
Wijnmanager José Braamcamp Lobo de Vasconcelos

The female touch
De 68-jarige wijnmanager maakt in eerste instantie een wat hautaine, afwachtende indruk. Hij vertelt direct dat hij geen wijnmaker of wijnboer is. José leidt als manager het grote familiebedrijf. Het produceren van de wijn laat hij graag over aan vrouwen. ‘Enkele jaren geleden heb ik het roer hier totaal omgegooid. Er werkten destijds alleen maar mannen. Ik ben ervan overtuigd dat de vrouwelijke touch de wijn beter doet smaken. Daarom wordt het hele productieproces nu uitgevoerd door vrouwen.’ Om ons heen zien we inderdaad uitsluitend vrouwen: tientallen dames staan de hele dag voorovergebogen in de wijngaarden om de kale stokken te snoeien, ook in de bottelruimte worden de gevulde flessen in de dozen gestopt door dames op leeftijd. We ontmoeten ook de 30-jarige wijnmaakster Linea. Ze is nog maar net afgestudeerd aan de wijnuniversiteit van Lissabon. De flessen in onze Lentebox zijn de eerste wijnen die door deze succesvolle jongedame zijn gemaakt.

José wil enkel vrouwenhanden aan zijn druiven.
José wil enkel vrouwenhanden aan zijn druiven.

David vs. Goliath
Wanneer het laatste stuk konijn ons bord verlaat en José de glazen voor de zoveelste keer laat bijvullen, begint hij aardig te ontdooien. Hij vertelt blij te zijn met onze komst, temeer omdat de Nederlander zijn wijnen nog niet makkelijk weet te vinden. Het blijkt voor de Portugezen sowieso erg lastig om op te boksen tegen de traditionele wijnlanden. ‘Wij moeten tweemaal zo goed presteren om in beeld te komen bij de buitenlandse consument. Uit traditioneel oogpunt gebruiken wij ook nog eens voornamelijk inheemse, relatief onbekende druiven als Fernão Pires, Touriga Nacional en Castelão.’ Aangezien zijn verre voorvaderen uit Amsterdam komen, hoopt hij dat de Hollanders vaker een uitstapje maken naar zijn onbekende, maar heerlijke Portugese wijn.

Valkenjacht
Na de lunch neemt José ons mee naar een prachtig kasteel dat verderop het landgoed aan de horizon schittert. José woont zelf in Lissabon, maar zijn gehandicapte broer woont met zijn complete gevolg nog steeds in dit koninklijke bouwwerk. ‘Kijk naar de film Intouchables, en je hebt een idee hoe het leven van mijn broer zich hierbinnen afspeelt’, aldus de enigszins gegeneerde wijnmanager. Aan alles merk je dat het qua liquide middelen wel goed zit met de familie.

Het groteske huis van de gehandicapte broer
Het groteske huis van de gehandicapte broer

Een merkwaardige toren verwijst naar de periode dat de koninklijke familie hier hun favoriete hobby beoefende: de traditionele valkenjacht (falcoaria). De reusachtige valken werden als wapen ingezet om te jagen op wild. De enorme toren werd gebouwd om duiven te herbergen, deze duiven werden vervolgens als trainingsmateriaal ingezet om de valken scherp te houden. Met gevoel voor historie maakt Casal Branco nog elk jaar een aantal wijnen met de naam ‘Falcoaria’.

Lees meer over ons concept of bestel hier direct de Lentebox’15! (bestellen kan tot 7 maart)

Reageer